Fruitig eerbetoon

Buskruit wordt de lucht ingeschoten. De schoten volgen elkaar op. De knallen komen vanop de heuvel, vlak voor Casita de Barro, waar een kapelletje er een beetje vervallen bij staat. Maar vandaag zal deze kapel het centrum zijn van een vreedzame ontmoeting tussen twee religies. Het is namelijk de patroonsdag van de heilige San Isidro Labrador, de beschermheilige van de boeren.  Een mis zal worden opgedragen aan deze beschermheilige van de boeren en de priester zal in de homilie uitdrukkelijk vragen om regen. Hadden de Azteken hier niet hun eigen god voor, genaamd Tlaloc, de god van de regen? Dit gegeven wekt de antropoloog in me op en dus trek ik mijn wandelschoenen aan en neem deel aan de processie die vanop het dorpsplein begint, aan de uitgang van de kerk.  Eerst worden de zware houten heiligenbeelden door jongeren naar buiten gedragen, versierd met verse bloemenkransen en begeleid door de lokale band. Dan is het de beurt aan de traktoren, versierd met schalen vers fruit. De traktoren zullen in de kappel gewijd worden. Wij, het voetvolk, dragen maïsstengels ook versierd met bloemen en fruit. Een groot zeil wordt over de heuvel gespannen om wat beschutting te bieden tegen de felle zon tijdens de viering. En de mariachi staat klaar om met de geliefde ranchero muziek onze harten te weken. Deze overvloed aan kleuren en geuren van de talloze verse bloemen en fruit, de muziek en de feestelijke stemming van de gelovigen werd door Franciscaanse monniken na de Spaanse conquista beschreven als het Tlalocan van de Azteken, de plaats waar de god van de regen woont, het paradijs, de overvloed en het eeuwige leven. Ik ben me bewust dat ik vandaag op de heuvel vlak voor Casita de Barro, aan een verlaten kapel, in een klein boerendorp, deel ben van een eeuwenoud ritueel. Het laat geen twijfel bestaan dat de indiaanse identiteit verder leeft,  weliswaar in het nieuwe kleedje van het katholieke geloof.  

Ina

Wil je het project van Ina steunen? Surf naar www.solidariteit-mexico.be.